Hayatımın romanını bir solukta bitirmişim gibi geliyor. 100 sayfa öncesini geçtim 1 sayfa öncesinde neler yaşanmıştı hatırlamıyorum bile. Bazı cümleler var sadece, altlarını hiç unutmayayım diye çizdiklerim. Bir gün bana yaşatılanlar gibi yaşatılmaları için beklettiklerim. Geriye dönüp baktığımda ben doğru karar verdim demek için sakladığım cümlelerim.. Görüntüler var o sayfalarda, bir gün karşıma benzeri bir durum çıkarsa nasıl davranmam gerektiğini bildiğim. Nefret var çoğunda, acı var, göz yaşlarım var, dualarım var. Beni ben yapan, hayatın adil olmadığını gösteren "o çocuk" var her sayfamda.